Ég sá á netinu að löggan var að skamma eiganda Segafredo á Lækjartorgi fyrir að hafa of mörg borð á torginu. Er ekki í lagi með þetta lið. Lækjartorg er eitt ógeðslegasta miðbæjartorg Evrópu og Segafredo kaffihúsið er það eina sem hefur glætt þetta útælda rónatorg lífi. Þetta er með ólíkindum og vonandi sér borgin sóma sinn í því að verðlauna eigendur Segafredo fyrir viðleitni sína að gæða borgina lífi. Kaffihúsið á ekki torgið, gott og vel. En hvað á þessu torgi er til sóma??? Ekkert, nákvæmlega ekkert. Nema þetta kaffihús.

Aðal tónleikarnir verða á morgun og ég er enn að keppast við að ná sólarhringnum réttum. Allir makalausir voru sendir hingað með næturflugi og mættu eins og áströlsk náttdýr um hádegi í gær eftir 9 tíma ferð.

Hér mun karlakórinn Hekla hafa tekið upp nokkur af sínum bestu atriðum og er það von að fóstbræðrum verði smalað í myndatöku fyrir framan tónleikasalinn þar sem Heklukórinn var tekinn upp.

Annars er það af Litháen að segja að hér sést ekki feitt fólk, ekki heldur tyggjóklessur á götum eða sjoppur. McDonalds er víst að fara á hausinn. Allir eru mjóir nema ég og tenórarnir í kórnum.

Og hverjir skildu nú græða meira á starfsemi sinni?

Þegar ég var að læra í Vínarborg töpuðu þjóðverjar einhverjum mikilvægum leik í fótbolta. Þýsku samstúdentar mínir voru að ræða þetta í kaffiteríunni og vildu reka þjálfarann. Ég sagði að það væri góð hugmynd, og að lausnin yrði að fá austurrískan þjálfara...... ! Úffff, þeir hlógu ekki.

Viku seinna spiluðu þjóðverjar við bandaríkjamenn. Vinur okkar með millinafnið VON sagði að kaninn hefði aldrei unnið Þýskalandi. Jú, sagði vinur minn frá Króatíu, 1945!!! Ég hef aldrei séð feitan tenor hlaupa eins hratt á ævinni.

 Við komum við í klaustrinu Melk í Niederösterreich. Þar var myndin Nafn Rósarinnar tekin upp. Magnað að skoða bókasafnið þar. Ef íslensku handritin hefðu haft slíkt heimili væri nú eitthvað meira varðveitt að þeim leðurskruddunum. Þetta bókasafn er notað af nemendum kaustur-menntaskólans sem eru strákar og stelpur úr héraðinu. Þetta er safn í fullri notkun.

 Ef þið viljið sjá fleiri mögnuð bókasöfn í sama flokki kíkið á:

http://curiousexpeditions.org/?p=78

Það eru ósjálfráðir reflexar að hægja á sér við gamla eftirlitshliðið á vellinum. Ég hægði á mér og nánast stoppaði til að vera viss um að enginn væri á vakt. Þarna vil ég sjá Hamborgarabúllu Tómasar opna sjoppu með minjagripasölu þar sem starfsfólkið verður klætt í amerískan hergalla hægra megin, og gamlan íslenskan löggubúning vinstra megin. Svo geta þeir veifað bílunum í gegn með steikarspaðanum. Þar á líka selja vinsælasta smyglvarninginn; Montain Dew í dós og Hersey bar með hrísi. Fyrir þá allra hörðustu má selja Rootbeer undir borðið. Sem eftirrétt verður auðvitað að bjóða upp á grillaða sykurpúða. Úff ég gæti haldið lengi áfram........ ástandsbarnið.

Það eru ótrúlegur uppgangur á gamla varnarsvæðinu. Þarna munu skólarnir þjóna sínu nánasta umhverfi og sinna væntanlegri eftirspurn á vinnuafli. Þetta gerir skólinn í samstarfi við þau fyrirtæki sem hafa áhuga á að hefja starfsemi á svæðinu. Þetta hafa skólarnir talað um í 30 ár en núna fáum við loksins að sjá þetta verða að veruleika með skipulögðum hætti. Þetta mun styrkja byggðina þarna og atvinnulífið allt.

Stefán var að versla í Nóatúni í gær þegar stór Econloline brunaði upp að búðinni og út stormuðu nokkrir uppábúnir og fullir Hitlerar. Þeir stormuðu um búðina og einn þeirra gekk að afgreiðslukonunni og öskraði: ef þú værir ekki ljóshærð þá straffi saktan fjört í schnitzel und sauerkraut! Við þessi öskur komu tveir hlaupandi og smelltu hælum fyrir aftan foringjann og öskruðu Heil Hitler. Seinna um daginn sáust þessir náungar marsera um átakasvæðið við Rauðavatn, þeir voru víst að dimmitera blessaðir.

Ég mæli með myndinni The Producer, bæði söngleiknum og leiknu myndinni. Í uppsetningu á söngleiknum Springtime for Hitler fer allt úrskeiðis og að lokum er það samkynhneigður dansari sem tekur að sér hlutverk foringjans. Geggjað!

Annars er Luebeck með eitt flottasta bakarí í Evrópu. Gamli marsípankóngurinn Niederegger stendur alltaf fyrir sínu. Ég fæ mér alltaf eina sneið í gamla bakaríinu ásamt kaffi með smá möndlukeim. Allt stúelseð upp á gamla mátann. Þar rétt hjá bjó Tómas Mann og gengt húsinu hans er St.Marin þar sem Bruekner er grafinn, gamli orgelkennari Bach, þar sem kirkjuklukkan liggur á gólfinu eftir að bretar hefndu sprenginganna í Coventry.

Annar plús. Fór í Húsasmiðjuna í dag. Ég var að leita að skrúfum fyrir útdauðar rafmagnsdósir ásamt fylgihlutum. Í fyrsta skiptið fékk ég 100% þjónustu. Gamall maður afgreiddi mig og vissi nákvæmlega hvað ég var að tala um, þekkti skrúfustærðina, tappana og vissi í hvaða rekka steinborinn var sem passaði við. Hann var kurteis, vissi hvað hann var að segja, lagði sig fram og reyndi ekki að fela sig þegar næsti kúnni nálgaðist.

Pabbi minn er kominn á eftirlaun. Eins og ég hef fyrr sagt fór hann á námskeið hjá tryggingasérfræðingi. Hann hafði ekki margt að segja en sagði þó "vinnið eins mikið svart og þið getið". Sem betur fer eru að verða breytingar á. Eftirlaunaþegar eru topp starfskraftar.

Ég er mikill áhugamaður um alla fjölmenningu og gömlu góðu Evrópu. Um áramótin sungum við Stefán fyrir hóp af Rússum á Kaffi Reykjavík. Við náðum upp fínni stemningu og sungum Elvis og Abba við góðar undirtektir. Ég var samt ekki alveg grunlaus og spurði fararstjórann hvort Rússar þekktu Abba almennt. Hann horfði á mig og svaraði "Njét, ekki baun". Rússar hafa bara gaman að góðum söng, sama hvað sungi er.

Þetta er ekki ólíkt íslenskum óperugestum. Þeir þekkja ekki óperur en hafa gaman að góðum söng. Í Austurríki hafa menn hinsvegar gaman að góðri túlkun karaktera og sannfærandi leikstjórn. Það er eitthvað í það hjá okkur.

 Ég fetti hér fingur út í Siðmennt og hugmyndir þeirra um presta í skólum. Þeir gerðu mjög afdrifarík mistök í þessari baráttu sinni. Hefðu þeir sagt "við mótmælum kristniboði í skólum" hefði ekkert gerst. Ein þeir mótmæltu heimsókn presta í skóla og að þeir væru með trúboð. Málið er að prestar gegna svo mörgum störfum sem tengjast ekkert trú eða trúboði. Fólk sem skilur fer ekki til prests til að fá afstöðu kirkjunnar og Jesú til skilnaðar, eða sjúkrahúsprestar sem mæta og spjalla við sjúklinga, eða prestar sem veita áfallahjálp. Ég held að mjög fáir líti á presta sem trúboða hreint út sagt. Þess vegna hefði Siðmennt átt að leggja meiri áherslu á að tala gegn trúboði í skólum en ekki persónugera það í prestum.

 Er annars ekki aðfangadagur í Rússlandi í dag? Gleðileg jól.

Ég bjó í Englandi árið 1991. Þá reyndi ég eftir megni að ná stuttbylgjusendingum útvarpsins og mér tókst einu sinni að ná á Heklugoss-veðurfréttir innan um skruðninga og ungverska úmpa úmpa valsa. Svo fór ég til Vínarborgar árið 1997 og þar var hægt að lesa Sunnudags Morgunblaðið á kaffi MAK. Íslendingafélagið borgaði fyrir blaðið og ef samgöngur brugðust ekki mátti lesa blaðið á miðvikudögum. Árið eftir fékk ég mér tölvu og 26k módem og gat þá lesið textavarpið á netinu. Síðan jókst tengihraðinn og þegar ég gat loksins hlustað á útvarpið í tölvunni missti ég heimþrána endanlega. Ísland var ekki lengur sveipað fjarlægum leyndardómi. Ég gat hlustað á veðurfréttirnar, lesnar tilkynningar og leiðindaþvargið í hreppapólitíkusum á Alþingi.

Að hlusta á fréttir frá Íslandi í erlendri stórborg gerir engum gott. Ég varð afhuga því að flytja heim í þessa þröngsýni og baktal. Ég ferðaðist til Bandaríkjanna á þessum árum og sagðist þá alltaf vera frá Evrópu, aldei Íslandi. Merkilegt hvað gott netsamband breytir miklu.

Ég þóttist góður með mig þegar ég byrjaði í Söngskólanum. Hafði sungið Sarastro í Tjarnarbíóí árið áður í uppfærslu Nýja Tónlistarskólans og hafði mikið sjálfstraust. En í Söngskólanum náði ég varla að klifra upp yfir meðaltalið. Það sem bjargaði mér að ég var eini bassinn og því varð að notast við mig. Merkilega hluti heyrði ég svo löngu seinna sem mér þótti vænt um að heyra og skýrðu margt. Eftir að hafa sungið í Jóhannesarpassíunni í kringum 1998 kom Sigurður Demetz til mín og sagði "Davíð, af öllum mínum söngnemum hefði ég aldrei trúað því að þú myndir ná þessu, ein Wunder ist geschehen (kraftaverk hefur gerst). Ég vil biðjast afsökunar en ég vildi ekki kenna þér áfram eftir fyrsta árið þitt hjá mér, þú varst alveg vonlaus".

Ég hafði lært í einn vetur hjá Demetz en þá fór ég til Englands í söng- og enskunám. Konan sem kenndi mér þar var og er mjög virtur kennari, Annette Thompson. Ég sendi henni upptöku af þessari sömu Jóhannesarpassíu og nokkrum aríum og þakkaði henni fyrir að hafa haft trú á mér. Hún hringdi til baka og sagði pent " Davíð minn, takk fyrir sendinguna. Af öllum mínum nemendum ert þú sá síðasti sem ég hefði trúað að yrði söngvari, röddin hafði jú smá sjarma en hitt var ónýtt".

Þetta rifja ég upp því það er hollt að muna hvaða leið maður hefur að baki. Öllum ólöstuðum tók Guðmundur sig til og byrjaði aftur frá grunni. Þá var ég búinn að læra söng í 7 ár. Það sem Guðmundur Jónsson og Ólafur Vignir gáfu mér í veganesti er það sem ég bý að í dag. Það fæ ég seint þakkað.

Ég var að hugsa um þetta þegar ég fór á tónleika Sinfóníunnar sl fimmtudag. Píanóið er alveg skelfilegt og hljómburðurinn verri svo að út kom gormkennt glamur sem minnti helst á hljóðkerfin sem fylgdu 16mm sýningarvélunum hér í denn. Er þetta ekki alvöru vandamál?

Ég held að ég verði á Rás 1 á morgun í þættinum Hvað er að heyra. Þetta er svona spurningakeppni í anda Kontrapunkts. Maður fær að fikra sig að svarinu og svo er gefið stig fyrir að hafa geta þetta svona  næstum því. Þátturinn var tekinn upp fyrir 2 vikum. Ég var líka beðinn um að vera í Útsvarinu fyrir Reykjanesbæ. Því miður hef ég ekki taugar í þessháttar sprell. Það er þægilegt að svara öllu heima í stofu en í beinni stama ég bara.

 Þá er Ariadne auf Naxos búin og ég líka. Þetta var svakaleg törn. Við trúðarnir vorum ekki lengi á sviðinu en ég hef aldrei æft eins mikið fyrir eins lítið. Við Stefán erum á fullu að æfa nýtt prógramm og gengur vel.